ورم معده و نشانه‌هاى آن 1 - در بيماران « دموىمزاج » درد و تب تيز ، شيرينى مزه دهان و رنگين بودن ادرار نشانه آنست . 2 - در بيماران « صفراوى » نشانه بيمارى تب تيز ، قى ، تشنگى و تلخى دهان است . 3 - در بيماران « بلغمى » در ملامسه ، شكم نرم به نظر مىرسد . 4 - در بيماران « سوداوى » به هنگام ملامسه ، محكمى و سفتى شكم محسوس است . چنانچه عارضه از وجود صفرا باشد به هنگام تهى بودن معده درد شديدتر گشته و ممكنست ايجاد اسهال صفراوى كند . درصورتىكه عارضه از وجود بلغم محبوس در معده باشد ، در موقع پر شدن معده درد زيادتر گرديده ولى عطشى وجود نخواهد داشت . ضمنا هر چيز سردى درد را شدت خواهد بخشيد . چنانچه در فم معده بلغم وجود داشته باشد بيمار دچار دل بهم‌خوردگى و ترشى دهان خواهد شد . رنگ ادرار سفيد شده و با مدفوع ، بلغم دفع خواهد گرديد . چنانچه عارضه از وجود سودا باشد نشانه آن شورى دهان ، سوزش بالاى ناف و تيرگى رنگ خواهد بود . نسخه زير در رفع عوارض سوداوى معده ، كبد و روده بىنظير است : بسفايج 3 ، بابونه 1 ، ريشه ايرسا 2 ، گل سرخ 2 ، مغز فلوس 12 ، ترنجبين 14 ، بنفشه 3 ل و عناب سپستان 20 دانه . ماء العسل معده را قوت بخشيده در درمان فلج ، لقوه ، درد مفاصل و بيماريهاى ناشى از بلغم مفيد مىباشد . اين دارو اشتها مىآورد ، عمل گوارش را يارى مىرساند و رطوبت معده را مىزدايد . اگر پزشك واهمه در خشكى معده ناشى از داروى مزبور داشته باشد مىتواند آن را با آب بسيار بياميزد تا تشنگى نياورد . اين دارو اخلاط نواحى كليه را همراه با ادرار بيرون مىراند و چنانچه در نواحى شش‌ها رطوبتى باشد آن را به آسانى بر طرف خواهد كرد .